Design voor vrouwen

Mio H610

Begin vorige maand won Mio een internationale designprijs voor het ontwerp van hun H610. De specificaties van het apparaat zijn niet mis: behalve een navigatieapparaat is het ook een fotoviewer, gameconsole, mp3-speler en video-speler. De Mio H610 heeft een 2,7″ touchscreen en kaarten van 24 Europese landen om je de weg te wijzen.

Als hardwaregeoriënteerde site, vertellen we vanzelfsprekend graag over dit soort ’specs’, maar net als bij mobiele telefoons al het geval is, begint juist design steeds belangrijker te worden. Niet voor niks worden navigatieapparaten steeds vaker personal navigation devices (PND’s) genoemd.

Dat een fabrikant als Mio zo duidelijk inzet op design heeft er alles mee te maken met het feit dat de markt voor PND’s niet alleen steeds groter, maar ook steeds voller wordt. Zodra een nieuwe technologie de experimenteerfase heeft verlaten en in de Sinterklaasfolders begint op te duiken, is design een belangrijk punt om je mee te onderscheiden.

Er is ook duidelijk behoefte aan een mooi ontwerp, want een PND zit niet vastgeklonken in de auto, maar draag je met je mee en trek je ook op het werk of in een café wel eens te voorschijn om een route te plannen of iets op te zoeken. En dan wil je niet met een nerdy apparaatje betrapt worden. En dus wordt de Mio H610 geleverd met twee mooi ontworpen uitwisselbare deksels. Zoals Mio het zelf al zegt: “Vanaf nu kan je jouw navigatietoestel aanpassen naargelang je outfit of humeur.”

‘Navigatie op PDA of mobiel is passé’

Wie de computerbladen een beetje volgt ziet een trend: er worden steeds meer geïntegreerde draagbare navigatiesystemen op de markt gebracht (’bolletjes’ zoals de TomTom GO) en steeds minder uitbreidingspakketten om een mobiel of pda (handcomputer) tot navigator uit te breiden. Wat mij betreft een terechte keuze.

Ik heb enkele jaren met verschillende navigatiesystemen rondgereden. Afgelopen zomervakantie was mijn TomTom Go 700 in reparatie en installeerde ik Navigon 5-software op zijn Windows Smartphone. Via Bluetooth kan de telefoon een draadloze verbinding leggen met de Navigon gps-muis. Klinkt handig en flexibel. Maar in de praktijk betekent dit toch veel gedoe.

Eerst moet zoals gezegd de gps-muis aan de telefoon worden gekoppeld. Dit ‘pairen’ via Bluetooth duurt al snel twee minuten. Dan moet je via de onhandige telefoontoetsen een bestemming kiezen. Dat duurt ook nog eens twee minuten. De relatief trage mobiel (zeker als heel Frankrijk wordt geladen) doet er dan minstens een minuut over om de route uit te rekenen. Al met al ben je vijf minuten in de weer, voordat de telefoon de route gaat uitspreken!

Vergelijk dat eens met de TomTom Go, of ieder andere geïntegreerde oplossing. Vastklikken op het dashboard, route invoeren en wegrijden.

Een pda met een losse gps-muis en -software uitbreiden is misschien wel zinvol, zeker als de adressen in je organizer te koppelen zijn aan de navigatiesoftware. Bovendien kun je dankzij het touchscreen van de pda het navigatiepakket goed bedienen. Maar je blijft klungelen met die losse gps-muis en handcomputer. Neem alleen al de voeding. Beide apparaten moet je van stroom voorzien via die ene sigarettenaansteker.

Wat gebruiksgemak betreft verslaat het navigatiebolletje de pda en de mobiel met een straatlengte.

Peter Kulche, redactie Navigatieblog.nl

PS: een dik tevreden handcomputernavigator? Helemaal over de rooie door deze opinie? Spuw je gal via de reactiefunctie. Daar is het een blog voor…